चोर आले तर...

दिंनाक: 19 Jul 2019 14:51:25


 

विजूने डोक्यावरचं पांघरुण बाजूला केलं, तेव्हा सकाळचे नऊ वाजले होते. याचा विश्वासच बसेना, कारण एवढा वेळ काका झोपू देत नसत. ‘मग काका?’

आईने हाक मारली, ‘उठला का विजूराजा?’

‘हो आई, काका कुठे आहेत गं?’

काकू आईबरोबर होती. तिला हसू आलं, ती म्हणाली, ‘विजूराजा, आज तुझी मज्जा!’ काका आणि बाबा गेले आहेत दुसऱ्या गावाला. पण, काकांनी तुला अभ्यास दिलाय.

विजूचं घर शेतात होतं. ते सगळे एकत्रच राहायचे. विजू सगळ्यांचा लाडका होता. काकांचासुद्धा! फक्त काका कडक होते एवढंच.

दिवाळीची सुट्टी संपत आली होती. आज त्याला खूप मज्जा करायची होती. बाबा आणि काका उशीर झाला तर दुसर्‍या दिवशी येणार होते.

त्याने आवरलं. मित्रांकडे जाऊन तो खूप खेळला.

दुपारी जेवण झाल्यावर त्याला वाचायची लहर आली. बाबांनी एक मुलांचा दिवाळी अंक आणला होता. तो अंक घेऊन विजू खिडकीजवळ वाचायला बसला. काकांनी केस बारीक करायला लावले होते, त्यावरून हात फिरवत तो वाचू लागला.

थंडीची चाहूल लागली होती. हवा छान होती. लांबवर त्यांचं शेत दिसत होतं. बांधावरचं वाकलेलं आंब्याचं झाड दिसत होतं. खूप लांबवर दुसरी घरे, त्यामागे निळे-जांभळे धुरकट डोंगर.

वाचताना त्याचे डोळे लकाकले, काय असावे?

बर्गलर अलार्म!

त्या अंकात मुलांना करण्यासाठी वेगवेगळ्या अॅक्टिव्हिटीज दिलेल्या होत्या. त्यामध्ये एक होता, बर्गलर अलार्म. बर्गलर म्हणजे चोर. चोर आल्याची सूचना देणारं यंत्र होतं ते. विजू झपाटला आणि कामाला लागला.

सोपा होता तो अलार्म. एका बाजूला आवाज करणारी झाकणं, भांडी वगैरे लावायची. त्याला एक दोरी बांधायची. ती दोरी दुसर्‍या बाजूला न दिसेल अशी बांधायची. येण्याच्या वाटेत कोणी आलं, तर त्याला ती दोरी दिसणार नाही, तो तिला लाथाडणार. मग दोरी ओढली जाऊन भांडी पडणार, मोठा आवाज होणार, चोर दचकणार अन् घरातल्या लोकांना सूचना मिळणार.

त्याने अंगणातल्या फाटकाला ती व्यवस्था केली. रिकामे पत्र्याचे डबे रचले, डब्यांची भिंतच जणू. त्याला दोरी बांधून ती त्याने पलीकडच्या बाजूला दगडाला बांधली. झाला अलार्म. आता त्याची ट्रायल घ्यायची होती. तोच मनी पळत आली, तिच्या मागे मोत्या धडपडला. दोरी ओढली गेली अन् धाऽऽऽड. मोत्याने विजूलाही पाडलं. झाली की ट्रायल!

धडधड करत सगळे डबे विजूच्या अंगावर पडले. आवाजाने आई ओरडली. काकू हसली.

मग विजूचं टाळकं फिरलं, तो मोत्याच्या मागे लागला. मोत्या पळाला गोठ्यात, विजू त्यामागे. विजूने मोत्याचा नाद सोडला.

गोठ्यामुळे त्याच्या डोक्यात वेगळीच आयडिया आली होती.

नुसती आयडिया नाही, तर भीतीसुद्धा!

‘आपल्या घरीही चोर येऊ शकतात. आले तर? आपल्या जवळपास घरं नाहीत. आज बाबा-काकाही नाहीत. ते उद्या येणार. बाप रे! आपल्यालाच काहीतरी करायला हवं. आईची आणि काकूची जबाबदारी आपल्यावर आहे.’

त्याने सगळा उद्योग पूर्ण केला, तेव्हा अंधार पडला होता. आईचा अर्धा स्वयंपाक झाला, त्या वेळी दिवे गेले. अंधार अन् शांतता!

दिव्याच्या प्रकाशात त्यांच्याच हलणार्‍या सावल्या भीतिदायक वाटत होत्या. त्यात काकूची सावली भली मोठी!

जेवणं झाली, अंथरुणं पडली. विजू आईच्या कुशीत झोपला. काकूची गोष्ट ऐकताऐकता झोपून गेला गाढ! आता चोर आले, अलार्म वाजला, तरी तो उठणार नव्हता.

अशा वेळी अंधारात दोन आकृत्या त्यांच्या घराच्या दिशेने येत होत्या. त्यांची तोंडं बांधलेली होती, तर हातामध्ये सोटे होते. त्यातल्या एकाने फाटकाचं एक दार ढकललं, तो काय? छे छे छे! वरून शेणाने भरलेलं गाडगं उपडं झालं. गार गार हिरवं, वास मारणारं शेण! ती व्यक्ती शेणाने भरली अन् थू थू करू लागली.

दुसर्‍या व्यक्तीने पूर्ण दार ढकललं आणि पत्र्याचे डबे दणादणा तिच्या अंगावर पडले. अऽहं! एवढंच नाही. त्या डब्यातली माती आणि त्यातल्या मुंग्यासुद्धा. त्या कडकडून चावू लागल्या. आवाजाने आई आणि काकू उठल्या, घाबरलेल्या; पण आले ते चोर नव्हते. ते बाबा आणि काका होते. थंडीमुळे दोघांनी तोंडाला मफलर बांधली होती अन् रात्रीची वेळ म्हणून हातात सोटे बाळगले होते.

बाबांनी मफलर फेकला, त्याला मुंग्या होत्या. काकांनी मफलर फेकला, त्याला शेण होतं. ते आत आले, ओरडले, तेव्हा त्यांना विजूची करामत कळली.

‘उद्या बघतोच तुमच्या विजूराजाकडे’, काका कडाडले; पण तो तर मजेत झोपला होता. अलार्मपेक्षा काकांचा आवाज दणक्या होता, पण तो कुठचा ऐकायला.

त्यावर आई आणि काकू तोंडाला पदर लावून हसत सुटल्या आवाज न करता. नशीब! अंधारात काकांना ते दिसलं नाही...

- ईशान पुणेकर