गावाकडची मजा

दिंनाक: 06 Nov 2018 14:58:37


मी गावाला चाललो होतो. एस.टी.मधून डुलक्या घेत. पण माझ्या मनाला त्या अर्धवट झोपेतही बरं वाटत नव्हतं. तुम्ही म्हणाल, गावाला जायचं म्हणजे मजाच की!

मी गावाला चाललो होतो, ते मजा म्हणून नाही. तर कायमचा!

मी पुण्यासारख्या शहरात राहत होतो. माझी शाळा, माझे मित्र या सगळ्याला मी आता मुकणार होतो. अन् गावाकडे?... काय माहिती!

मी गावाला पहिल्यांदाच चाललो होतो. माझे अप्पा कधी आम्हाला गावाला घेऊन गेले नाहीत. अन् तेही कधी जाताना दिसले नाहीत. मला वाटतं, त्यांची आजोबांशी कट्टी होती. अप्पांची कंपनी बंद पडली. मला फार काही माहिती नाही. पण आई-बाबांच्या बोलण्यामुळे मला हे कळलं. म्हणून बहुतेक आम्ही गावाला चाललो होतो.

गावाला पोहोचलो. आजी-आजोबांनी जवळ घेतलं.  कुरवाळलं. खूप लाड केले. बरं वाटलं.

सुरुवात चांगली झाली. घर छोटं. साधसंचं. अगदी कमी वस्तू असलेलं. गरिबाचं. आमचं घर शेतामध्ये होतं. शेताच्या पलीकडे रस्ता. तो खाली उतरत गेलेला. गाव तिथे खाली. खड्ड्यात असल्यासारखं.

गावाच्या मागे नदी. गाव छोटं. दोन चार साधी दुकानं. म्हणजे खाऊची पंचाईत. एक देऊळ. एकच शाळा. आणि शाळेला नो मैदान.

मला तिथल्या शाळेत घातलं अन् वर्गातील पोरं? छे अगदीच गावरान पोरं ती. त्यांना कितीतरी गोष्टी माहितीच नव्हत्या. त्यांची भाषा वेगळी. त्याचं बोलणं वेगळं. त्यांना मी भारी वाटत होतो. शहरामधून आल्यामुळे. पण ते मला त्यांच्यात घेईनात. मला कंटाळा आला. मजाच येईना. करायचं काय, ते कळेचना. बोअर व्हायला लागलं. त्यात सगळी पोरं गावात राहणारी. माझ्या बाजूचं कोणीच नाही. मी एकटाच. असा लांब लांब टेकाडावर राहणारा. शाळेत जाता-येताही सोबत नसायची.

शाळेच्या मागे एक पेरूचं झाड होतं. पोरं पेरू तोडायला जायची. मग मीही जायचो. तिथला मालक ओरडायचा. पोरं लहान. बिचारी घाबरायची. मग मी त्यांना सांगितलं. माझ्या अंगणात पेरूची दोन चार झाडं आहेत. तुम्ही या माझ्याकडे. हवे तेवढे पेरू खा. पेरू पण असा भारी! गुलाबी रंगाचा गोड आणि चवदार. झालं तर. जमलं! पोरांशी माझी मैत्री झाली.

पण एक घोळ होताच. शाळा दुपारी असायची. मला वेळ कळायचीच नाही. आई, अप्पा, आजी, आजोबा सारेच शेतात. घरात घड्याळसुद्धा नाही. तसा रस्ता पाचच मिनिटांचा. घंटा वाजली की मी दप्तर उचलायचो. चालत शाळेत जायचो. रोजचा उशीर. गुरुजींच्या छड्या ठरलेल्या. काय करावं, कळेना. डोकं चक्कर झालेलं. पण मी तेच डोकं चालवलं. शाळेची घंटा वाजली की, मी निघायचो. चालत नाही तर पळत. उताराचा रस्ता. माझी दोन पायांची गाडी बुंगाट पळायची. दोन मिनिटात मी शाळेत.

मग उशीर वाचला. संध्याकाळी शाळा सुटली की जाम भूक लागायची. मग पुन्हा पळतपळत घरी. दिवाळीनंतर शाळेत खेळांच्या स्पर्धा सुरू झाल्या. मैदान नव्हतं. मग नदीकाठालाचं स्पर्धा.

मी पाळण्याच्या शर्यतीत भाग घेतला. ती स्पर्धा कशी? तर आमच्या शाळेच्या मागे डोंगरावर एक मारुतीचं देऊळ होतं थोडंस उंच. तिथे जाऊन घंटा वाजवायची, की परत शाळेत. गुरुजींनी शिट्टी वाजवली. पोरं पळाली. आणि मी? मित्रांनो, मी सगळ्यात पुढे होतो. मी जिंकलो. पहिला आलो. गुरुजींनी जवळ घेतलं. कौतुक केलं. ते म्हणाले, ‘पोरहो’, ह्ये पायलंका. शहरातून येऊनबी त्यांनी तुमाला हरवलंया!’ लई भारी वाटलं. मी जिंकलो. कारण तुम्हाला माहिती आहेच की. माझं रोजचं शाळेमध्ये पळतपळत जाणं - येणं.

आता मी गावात रुळलोय. मला शाळा आवडते. नवीन मित्र आवडतात. गावात राहण्याची वेगळीच मजा असते. आता वाटतं, शहरात राहून ती मजा कधीच कळली नसती. 

-ईशान पुणेकर

[email protected]

ई दिवाळी अंकातील पहिली कथा 

एक हरवलेली पेन्सिल